Sanmam onu bu hale getiren kibirdir
Çünkü anası büyüttü onu, kondurtmadı bir kir
Sevgiyle büyümeyen ne sanacaktı
Tabii ki burnu Kaf Dağı’ndan nicedir.

O dağ ki hepimiz düşledik farklı dinlerken masalı,
Bulutla kaplı gecelerin içinde beklerken sabahı.

Olamadılar yaş aldıkça gelişen toprak gibi
Ne gözden düşen damla ne geçen yıllar
Yeşertemedi akıllarındaki kurumuş kalbi.

Analar iyi yetiştirse de kendimizi dünyaya bıraktık.
Kimsenin onu vuracak kardeşe ihtiyacı kalmadı
Çünkü herkesin Kabil’i içinde artık.

Sakladık samanı gelmedi zamanı
Hepsi elimizde kaldı gelince zam anı
Ama saman ne maldı ne para,
Sadece yaşatılan acı anlardı.