Saplantı diyorsun ya hani!
Görseydin gözlerimin ardını
Dile gelmeyen, ezip duran içimi
Yanıyor, yakıyor, daha yanacak gibi.

Yıllar yılı anlatamadığım,
Gözler önünden alıp da
Yeraltına saklayacak kadar kaçtığım…
Şu göçebe dağlardan
Yerleşmiş, evler arasına.

Ah! evler… Var ya senin
Televizyon ışığında oturduğun,
Önünden her geçtiğimde durduğum,
Bakıp bakıp aşamadığım,
Öyle yakın öyle yangın
Öyle uzak öyle taşkın...

Güya kelimelerle oynuyordum!
Onlara tutsaklığımdan habersiz
Sana hiç yansıtamadığım zamanlarda
Gençtik ya hallederdik demişti şair,
Onlar gibi düşünmek artık yersiz.

Hayatın anlamını bulduğu
Serin güz akşamlarında;
Ağaçlar, sincaplar, akarsular…
Bakıyordum arkandan
Ya mahvedersem diye bu güzelliği.

Yanıyor bir orman öylesine telaşlı,
Kaybedersem diye en sevdiğimi…
Bana kalsa güneşsin sen,
Gündüzleri yakıp kavuran varlığınla
Geceleri titriyorum yokluğundan.

Daha ne kadar ne kadar diyorum
Kendime! Niyedir buncası, hem kime?
Farz mı olmuştu sevmek Adem’e?
Beş vakit dönüyordu kıbleye.

Zihinleri bulandıran gözlerin,
Uzanırken yeşilden sarıya
Tamamlıyor mevsimleri.
Bilinç desen körelmiş
Hatırlamıyor geleceğini.