bir sanaydı acziyetim, bir sen gördün
sen gördün boynuma bastı müstefiller
dökülen kanım değil alınmamış öçler
zira ben yalpaladıkça yıkılan binalar deprem sandı
o yüzden her gece deprem diledim Rab’bimden

depremler ki harabelerin enkazlığa tescil şubesi
çaresizlik sapağındaki belki en bariz neticenin ismi
tane tane abideler dahi yıkıldı gözünün önünde
işlemedi yine de Rab’bi görmek istemeyen o gözlere

bir sanaydı acziyetim, bir sen gördün
oysa ben ne zaman kudret istesem boğazda zıplardı güpegündüz yunuslar
işin yoksa gel yık şimdi iki bin yıllık şehri

unuttuğun güzlerden birindeydik bir gece vakti
bugünden farksızdı yine yaşanılanlar
bir sen gördün diye mi yenildi bu yerde müstahkem şahıslar
burj al-arabın bahçesindeki çakıllar mıydı sorun
süpürmenin güçlüğü çoktan halloldu sanırdım ben
öyle denmişti çünkü bir halı yıkama firmasında çalışırken
ve de patronken başımda radikal sünni cem abi